miércoles, 29 de abril de 2009

Ràbia


Va mirar-lo fixament als ulls i sabia que deia la veritat.

Un fort cop estomacal va deixar-la atoridida, com si l’haguéssin bufetejat varies vegades seguides amb un rangló de ceràmica i la seva força interior l’hagués trencat per la meitat, igual que la seva cara hagués quedat partida plena de sang.

D’aquella sang espessa, malferida, infectada de bacteries i microorganismes que corrien com sangoneres arreu del seu cos, xuclant-li cada una de les emocions que desprenia d’aquell karma.

Va deixar caure el seu cos impúdic amb força; els genolls van esclatar en una gran melodia universal al xocar contra el terra, un melodrama interpretat monologuisticament.

Cada part del seu cos s’inflava de ràbia i d’impotència, però alhora es quedava sense energia per tornar tot allò que sentia; ara es trobava cansada de cop i volta, com envoltada d’una boirina que s’infiltrava en aquells ulls marrons tan bonics que s’omplien de brillantor cada cop que reia. Ara s’havien tornat vermells de bojeria, plens de llàgrimes que vessaven sense control fins formar un camí lluent a la galta cap a una constel·lació d’espurnes en el terra.

Ja no podia tenir-lo més al davant, no volia veure’l mai més. Ell havia marxat per la porta on tantes vegades l’havia vist entrar i que ja mai més tornaria. Va agafar amb força la cadira on ell sempre seia i la va estampar contra el terra, contra la paret. La va deixar feta miques, tal i com havia quedat ella. Aniquilada.

Va abandonar la destrossa i es va tapar silenciosament al llit.

Aquella nit no va poder dormir.

martes, 14 de abril de 2009

Liberar Tu Propia Esencia



Si la alegría no viene a ti, ve tú a buscarla.

Haz caso omiso de los comentarios de aquellos humanos que se interponen en tu camino, de aquellos que quiebran tus pasos y sensibilizan tu alma.
No es que todos quieran hacerte daño, es que algunos no saben cómo protegerte, otros sí, solo se halla la mala fe en sus dolorosas palabras y actitudes.

Aquella mano que recobijaba tu sendero al nacer, aquella que manipuló tus primeros pasos hacia su mismo camino…sí, aquella mano ha desaparecido. Ya no es la mano suave y dulce como un atardecer bajo sus ojos. No. Ahora es una mano fría y dura que incomoda tu postura.

Todo cambia y tienes que aprender a sobrevivir a pesar de todo.
A pesar de que una bala, a penas visible, atraviese tu corazón, levantes la vista y veas que tu propia progenitora ha disparado el gatillo a traición y está sonriendo. Sí, se está riendo de tu ignorancia, de tu honesta sensibilidad sin hacer a penas daño nunca a nadie.
O quizás es que le has hecho demasiado daño inconscientemente…quizás desde tu nacimiento, a medida que has ido creciendo y no has hecho aquello que ella esperaba de ti, esas acciones que ella considera malas y por lo tanto te involucran a ti como decepción, como fracaso.

Nada. No hay nada ni nadie a tu alrededor.
Todos se ríen.
Todos te creen incapaz de aquello que intentas hacer.
Nadie valora tus horas de esfuerzo, tu sudor ahogando los gritos del silencio, teniendo esa sensación casi asfixiante de querer acabar una cosa y de no parar hasta conseguirlo, pero después…después nadie se fija en eso porque no estás a su nivel.
Aquello que te llena acaba siendo despreciado e incluso por ti misma, puesto que te inculcas la idea de que nada se te da bien.


Si, bueno…la gente se va…algunos vienen…cada vez menos.
Otros no se van pero encuentran a alguien que les llena.

Sé autosuficiente.
No te hace falta nada ni nadie para vivir en éste asqueroso mundo.
A veces piensas que ésta no es la época histórica que te tocaría vivir o quizás que ni siquiera es el planeta en el que deberías sobrevivir.
¡Pero basta!
Ha llegado el momento de demostrar aquello que eres sin avergonzarte de nada.
Utilizando tus defectos como arma de defensa, puesto que lo que nos distingue a todos los humanos no son nuestras virtudes, sino nuestros defectos.
Sí, siéntate afortunada por todo lo que tienes. Muchos querrían estar en tu sitio, no allí, en su pueblo, abandonados, muriéndose de hambre y miseria.
Lucha contra todo aquello que crees injusto, deja de lado lo que los demás puedan pensar de ti. ¿Qué coño te importa si te intentan aplastar? Tienes más fuerza que aquellos que intentan destruirte.


Adelante. Abre la puerta y demuestra que estás viva.



Por naturaleza el hombre necesita crear, expresarse, participar en el mundo, dejar un testimonio de su presencia y su paso por la vida.

Sus pensamientos y aquellos sentimientos que prefiere cultivar, definirán su cualidad emocional y así serán sus creaciones, gritos de amor o de odio.

En tu escenario mental, ese universo sin tiempo poblado de tus frondosas ideas.

La batalla de la duda se hace tuya para que TÚ te enfrentes.

Aprovecha tus estados de vulnerabilidad para persistir con entusiasmo el conocerte, apreciar en ellos la formidable oportunidad de distinguir las voces de tus aliados, de los consejeros que se pronuncian contrarios a tu progreso.

El cultivo de tus virtudes sabrá enseñarte y señalarte: tu grandeza, como tu alegría (o dicho de otra manera para los que crean en la felicidad…) no se medirá tanto por tus logros de superficie como por las adversidades que has sido capaz de superar desde la raíz.

Pero de la única cosa de la que podemos estar seguros es de la existencia de nuestra mente.

¿Cómo podemos afirmar la existencia de las demás personas que nos rodean si no conocemos sus mentes?

De esta forma, todos los objetos, personas...que uno experimenta serían meramente emanaciones de la propia mente.

El universo que contemplamos es un universo imaginario, y todo lo que percibimos sólo existe en nuestra imaginación.

Si todo el cosmos surge de la imaginación y sólo un individuo es real, y si ese individuo manipula todos los juegos en su cosmos de acuerdo a sus deseos, ¿por qué no podemos detener el crimen, la pobreza, la enfermedad, etc...?

¿Cómo una persona dormida es capaz de imaginarse que él está dormido? ¿Cómo puede ser que una persona anestesiada sea capaz de imaginarse un cosmos en el que tiene el inconveniente de estar anestesiado y pueda imaginarse a médicos y enfermeras que le practican una cirugía cuando el intelecto de esa persona anestesiada estaba bloqueado como para poder imaginar algo?

¿De dónde surgimos si nuestras madres, nuestros padres, nuestro cosmos, etc. Son imaginarios? Si revisamos nuestrras vidas, recordaremos haber surgido de la nada.

¿Quién imaginó nuestra existencia, de modo que podamos existir?

¿Podríamos imaginarnos un mundo en el cual nos hayamos olvidado de algo indispensable para nuestra existencia?

Buscan un cuerpo modelo perfecto...




"-Si no te quieres a ti misma no esperes que la demás gente te quiera.

-Por eso nadie me quiere (y nunca nadie lo ha hecho…)"

Hacía tiempo que no volvía a mí ese sentimiento de profundidad que vacía mi alma con tanta fuerza que hace que todo se me escape de las manos, como el cava que se escapa de la botella justo al sacar el corcho.

Lo dejo…lo dejo todo y si vuelve a mí es que tenía que ser así.

Pero eso no hace más que llenarme de miedo…porque no quiero perderlo todo, pero tampoco tengo energía para defenderlo, puesto que la infravaloración tapia las cañerías de mis venas dejándome sin sangre que recorra mi cuerpo, muerto, decadente, putrefacto…VACÍO.

No soy más que un cuerpo cansado, agotado de tanta decepción.

Un cuerpo que yace moribundo sin rumbo, intentando encontrar un sitio donde no sea desterrado ni utilizado por beneficios ajenos.

Mis pies no me llevan a ninguna parte, no saben qué suelo hay que pisar, no saben si ese suelo desconocido se hundirá, quemará…o simplemente no pasará nada.

La jaula de mi existencia necesita crear un espacio fuera del caos agónico.

He estado demasiado tiempo encerrada en esa maldita jaula… intentaban domesticar mi autoestima…y ahora que he confiado en alguien…tengo un nudo en la garganta que no me deja continuar hablando.

No quiero que te vayas, no quiero que me dejes sola en esta oscura incertidumbre.

He pasado mucho tiempo a tu lado…y ahora…me he acostumbrado tanto a ti…que creo agarrarte con tanta fuerza por miedo a perderte… como el bebé cuando coge el dedo de aquél que goza interrumpir lo que esté haciendo.

Pase lo que pase, no me olvides nunca; yo no lo haré.

Has marcado un paso en mi vida, me has aceptado tal y como soy, me has ayudado tanto…aunque a la vez me has jodido aún más, pero mi cerebro intenta acordarse solo de los buenos momentos, que son muchos.

“Tener un buen cuerpo, oler bien, adelgazar, tener unos buenos pechos, un buen trasero, unas piernas largas y delgadas, ser morena y apreciada por todo el mundo…”

¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡A LA MIERDAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!








¡NO QUEREMOS OLER BIEN, NO QUEREMOS ADELGAZAR!
BASTA YA DE MIERDAS LIGHT, ANUNCIOS DE COCHES, DE AGUAS MINERALES...
LA SOCIEDAD NOS TRATÓ COMO MIERDA Y AHORA LES VAMOS A DAR POR EL CULO.
EL MUNDO ESTÁ DOMINADO POR NIÑOS BONITOS HIJOS DE PAPÁ.
SOLO QUEDAMOS NOSOTROS: TODO EL MUNDO ES TONTO O MODERNO.

Error


La culpabilidad es inútil.

El error está permitido, siempre que se cometa una sola vez y dentro de una búsqueda sincera de conocimiento.

Ésa es la condición humana: el ser humano busca el conocimiento, ¿y qué es el hombre en busca de algo, sino, por definición, un ser errático?


El error es parte integrante del camino.

Abandonamos esas experiencias negativas, pero sin arrepentimiento alguno.




Para hacer una tortilla hay que romper los huevos.

Moscas


La mosca sigue golpeando el vidrio en su vuelo errático, intento de suicida sin saberlo muy bien.




Incierto futuro le espera cuando muera inmolada en su transparente cruzada involuntaria.
Al fin y al cabo todos somos moscas.